ونیز در میان یک مرداب بر روی الوارها و میلیونها تنه درخت که به عمق گل و لای فرو رفتهاند واقع شده است. حدود ۲۵ مایل کانال آب از میان این شهر میگذرد. این کانالها مانند نهرهایی کوچک به داخل کانالی بزرگ سرازیر میشوند. ونیز مارپیچی است از صد جزیره خالی از اتومبیلی که توسط چهارصد پل و شبکه گستردهای از خیابانهای کوچک و پیادهروهای کنار کانالها به هم متصل شدهاند. این شهر، با جمعیتی رو به کاهش، در حالی که به آرامی در حال پوسیدن است، تنها به خاطر جهانگردان نفس میکشد. گردش در این شهر به وسیلهٔ وپورتو، در امتداد کانال بزرگ، ارزان و راحت است. سیستم حمل و نقل ونیز ناوگانی متشکل از اتوبوسهای موتوری است به نام وپورتو. معبر اصلی شهر همواره مملو است از ترافیک تاکسیهای آبی، قایقهای پلیس، قایقهای تحویل اجناس، قایقهای پست و بیش از چهارصد گوندولا که در اطراف وپورتیها پارو میزنند.
ونیز شهر قصرهای پرشکوه است. پرتجملترین قسمت شهر در کنار کانال بزرگ قرار دارد. گذشتن از آب تنها راه ورود به این مجموعهٔ زیبا از عمارت قصرهای قدیمی است که بیشتر آنها از قرن چهارده و پانزده به جا ماندهاند؛ زمانی که ونیز ثروتمندترین قدرت تجاری اروپا بود. قوانین اکیدی برای جلوگیری از ایجاد هر گونه تغییر در این ساختمانها وجود دارد. بسیاری از این ساختمانها اکنون خالی از سکنه و کهنهاند چرا که هزینه نگهداری از آنها بسیار زیاد است. چلچراغ بعضی از آنها نیز هنوز روشن مانده در حالی که طبقه همکف آنها خالی و خزهبسته است.
ونیز را کانال بزرگ به دو قسمت تقسیم میکند. این کانال تنها سه پل دارد. با استفاده از یک تراگتو میتوان در وقت و انرژی صرفجویی کرد. تراگتو نوعی گوندولا است که عابرین را میان اماکن مهم و اصلی شهر که بر روی نقشه مشخص شدهاند جابجا میکند. ایستادن در این قایقها یکی از رسوم است. اگر نمیتوانید یک گوندولای شخصی کرایه کنید با استفاده از تراگتو میتوانید یک سفر رفت و برگشت را با هزینهای کمتر از یک بستنی قیفی انجام دهید.
بزرگترین پلی که روی کانال بزرگ زده شده پل ریالتو است. این پل یکی از آثار معماری تاثیرگذار قرن شانزدهم به شمار میآید. ونیز در آن زمان، دو مرکز قدرت اصلی داشته است. یکی در سنت مارکو و دیگری در ریالتو. ریالتو که سیاست را به سنت مارکو واگذار کرده برای مدتی طولانی مرکز تجاری ونیز بوده است.
آثار در حال نابودی گذشته مانند مغازههای نقابسازی رنگارنگ در همه جای این شهر دیده میشوند. این نقابها که به نوعی یکی از نمادهای ونیز هستند و تاریخ مربوط به خود را دارند از سوغاتیهای فوقالعادهٔ این شهر به شمار میروند. در حالی که زندگی اشرافزادگان ونیز مملو از تفریحات و تجملات بود، زندگی مذهبی قرون وسطی بسیار دشوار به نظر میرسید. در سراسر اروپا، در یک فستیوال سالانه به نام کارناواله، فقرا و ثروتمندان سعی میکنند در کنار هم شاد باشند.
در این جشن که در ونیز با روحیهای خاص برگزار میشد، این نقابها برای ونیزیها کلیدی بود تا بدون هیچ محدودیتی به صورت ناشناس به تفریح بپردازند. امروزه نیز مغازهها پر است از این نمادهای ونیزی که توسط هنرمندان محلی خلق شدهاند.
در کنار نقابها، خریداران همچنین به دنبال آثار شیشهای ونیز هستند. صنعت شیشهگری در ونیز از سابقهای طولانی برخوردار بوده و امروزه نیز برای جهانگردان اهمیت ویژهای دارد. میتوان قصرها را با یک چلچراغ زیبای ساخته شده از شیشهٔ ونیزی تزئین کرد.
رستوران دورافائل مکانی مناسب برای آشنا شدن با آشپزی ونیزی در یک کانال آرام است. چند نسل پیش، اینجا محل اجتماع هنرمندان پیشرو بوده. امروزه این رستوران در مسیر اصلی گوندولاها قرار دارد. در حالی که منوی غذای چند زبانه رستوران برای جهانگردان طراحی شده، افراد محلی برای خوردن غذای مخصوص روز به اینجا مراجعه میکنند.
از ریالتو خیابانی به نام مرچریه به سنت مارکو ختم میشود که مسیر اصلی جهانگردان است. اینجا مملو از ازدحام جمعیتی است که در حال مبارزه با وسوسه خرید اند. بسیاری از جهانگردان در حالی که مسخ خریدکردن شدهاند، هیچ گاه به جایی غیر از این خیابان پر زرق و برق نمیروند. اما جهانگردانِ باهوشتر، از مکانهای غیر معمولترِ ونیز بازدید میکنند.
در ونیز میتوانید پیاده به دورترین نقاط شهر بروید و نگران گمشدن نباشید. تنها باید دائماً به خود یادآوری کنید که من روی یک جزیره هستم و نمیتوانم از آن خارج شوم.