کاپادوکیا به خاطر اراضی عجیبش که شامل صخرههایی معروف به دودکش فرشتگان است شهرت دارد. فوران آتشفشانها در طی قرنها مقدار زیادی خاکستر آتشفشانی را از خود باقی گذاشته. هنگامی که خاکسترهای نرمتر فرسایش یافتند، تختهسنگهای آتشفشانی نمایان شدند. این بخش از کاپادوکیا پناهگاه مسیحیان اولیه بوده که در قرن دوم میلادی به دیل آزار و اذیتهای رومیان و در قرن هفتم به خاطر حمله اعراب از آن استفاده میکردند. بعد از اذیتهای رومیان، نسلهایی از ترکها، این صخرهها و غارهای جانبی آنها را به منازل دائمی خود تبدیل کردند. درّه زلوه محل رشد جامعهای ۵۰۰۰ نفره و یکی از بهترین دهکدههای غارنشین در این منطقه بوده. در اینجا از هر چیزی حداکثر استفاده به عمل میآمده حتی کبوترها که غذا، کود و سرگرمی آنها را فراهم میکردند. این سبک زندگی تا دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت. از آنجایی که غارها از نظر ساختاری ناامن شدند، دولت سکنه آن را مجبور به ترک منطقه کرد. تعدادی از غارها ممنوعیت بازدید دارند اما بعضی هنوز برای بازدید امن هستند.