شبانه رهسپار کویر می شویم و صبح گاهان چشم هایمان را به نیلی آسمان آرام گشوده و به سیاحت می پردازیم. سیاه کوه را، با سنگ های نورانی به جا مانده از دریای خشک شده هزاران ساله هامون، گاوچاه را، با کشاورز خون گرمی که گاوهایش چه هنرمندانه، در تکرار تاریخ، آب را از چاه برای رویاندن زمین به اسارت می گیرند، به تماشا می نشینیم؛ پل تاریخی صفوی و سفیدی چادرهای زنان ورزنه در خاطرمان نقش می بندد و در ارگ قورتان، بزرگ ترین ارگ زنده ی دنیا، برای مدتی مسافر زمان می شویم و لذت تاریخی شدن را تجربه می کنیم؛ با بدرقه ی کبوترهای کبوترخانه با حسرتی برای پایان این سفر با آرامشی از جنس کویر باز می گردیم.