احسان تاج زاد در ۶ خرداد ۱۳۹۴ ساعت 14:31 گفت:

با سلام و سپاس از زحماتی که کشیده اید چند نکته به نظرم رسید که یاداشت و متن خلاصه ای راجع به قهی داشتم که در پایان آوردم روستای قهی در 75 کیلومتری شرق شهرستان اصفهان واقع گردیده..... به نظر میرسد نام قِهی چنانچه در تیتر همراه با کسره بیاید بهتر است قهی از توابع بخش جلگه ی شهرستان اصفهان محسوب میگردد کهی به معنی جای پست و گود از نظر جغرافیایی است در مقابل ارتفاعات کوهپایه از جمعیت مهاجر آن آمار دقیقی در دست نیست ولی با توجه به تعداد اهالی مهاجر و علاقه مند که در تعطیلات عید و محرم به روستا سفر میکنند این تعداد بین 25000 تا 35000 و یا شاید هم بیشتر به نظر میرسد. در این روستا 40 اثر تاریخی به ثبت آثار ملی رسیده که مربوط به دوران پیش از اسلام و سلجوقیان و صفویه وقاجار میباشد به نظر میرسد در صورت امکان بهتر است بخشهایی از متن مانند همین خط بالا با رنگ دیگر و یا درشت تر نوشته شود مراسم محرم در این روستا با قدمت صفوی و بنیانگذاری محقق ملای سبزواری از مراجع بزگ شیعه نیز در نوع خود قابل توجه است مراسم محرم در این روستا کم نظیر یا شاید بی نظیر باشه. مراسم زار، حلقه‌های گردان چند صد نفری حلزونی، با اشعار کهن ولی بدون سینه‌زنی است. حرکت دسته ونخل در دشت و بافت تاریخی، برپایی پوش بروی تکیه بالا و تقسیم کارها بین خانواده‌ها از ویژگی‌های قابل توجه این مراسم‌اند. به نام خدا نام قِهی قبلا ‌کِهی بوده؛ سندش نقشه مفصل کشور ایران چاپخانه آباژوری استامبل سال 1331 قمری، که تو کتابخونه و موزه اسناد روستا می‌تونید ببینید. کِهی یعنی پایین دست، در مقابل ارتفاعات شمال روستا ، مرحوم جلال رزمجو می‌گفت: قدیم می‌گفتن کوپّا و کِهی؛ منظور شهر کوهپایه و قهی بوده. کوهپایه تقریبا وسط بزرگراه اصفهان- نایین و فاصله‌اش حدود 70 کیلومتر از هر کدومه. (نقشه و کیلومتر) از کوهپایه 12 کیلومتر به جنوب، میرسه به قهی. اگر از تهران می‌خواهید یک سره بیاید قهی، میتونید از جاده زیبای فران و نهوج که وسط راه اردستان به نایین قرار داره؛ به کوهپایه میون‌بر بزنید. (بهتره از کروکی تهیه شده در قسمت آدرس، استفاده کنید) قطار تهران اصفهان هم پیشنهاد بدی نیست؛ که هر شب حدود ساعت 10 شب حرکت میکنه و حدود 6 صبح میرسه ایستگاه سیستان (نام‌های دیگرش سجزی یا سگزی) یک ایستگاه مونده به اصفهان؛ که تا کوهپایه نیم ساعت راه بیشتر نیست. قِهی زمانی مرکز بزرگ شتر‌داری ایران مرکزی بوده؛ اسناد تجاری با شرکتهای خارجی مانند تجارتخانه برادران نوپهل و تجارتخانه شاه جهانیان ، تو موزه اسناد روستا هست. خدا بیامرزه جلال رزمجو رو که برای راه‌اندازی موزه زحمت کشید. شترخون‌های فراوانی در قهی دیده می‌شوند؛ ولی فعلا خالی از شتر. احسان تاج زاده چند سال پیش سعی کرد شتر‌داری رو راه بیاندازه که موفق نشد، قصه‌های بامزه‌ای از اون دوران می‌تو‌نه براتون تعریف کنه. کوچه‌های نسبتا پهن؛ خونه‌های اربابی باشکوه با دیوارها و برج و بارو و سردرهای بزرگ از شاخصه‌های معماری این روستا است. 2 تا آب آنبار و مساجدی که مسجد جامع بین آنها شاخص و دیدنیه رو بهتره از دست ندین. مراسم محرم در این روستا کم نظیر یا شاید بی نظیر باشه. مراسم زار، حلقه‌های گردان چند صد نفری حلزونی، با اشعار کهن ولی بدون سینه‌زنی است. حرکت دسته ونخل در دشت و بافت تاریخی، برپایی پوش بروی تکیه بالا و تقسیم کارها بین خانواده‌ها از ویژگی‌های قابل توجه این مراسم‌اند. مقنی‌ها هنوز در قهی فعال‌اند. آداب خورد و خوراک مقنی‌ها زبانزده. حتی کارگاه تمرین کودکانه مقنی‌گری رو می‌تونید ببینید. قهی حدود 21 رشته قنات داشته که امروز 9 تا از اونها دایرند و برنامه هیجان انگیز قنات نوردی یکی از برنامهای سفر شما میتونه باشه 2 رشته قنات از روستا می‌گذره و بقیه در اطراف روستا به شکل اقماری مزارع و قلعه‌های کشاورزی رو شکل داده‌اند؛ که سالم‌ترین آنها قلعه خیرآبادِ؛ که امکانات اقامت با حال و هوای رعیتی، توسط توماج مقدس زاده در آن راه‌افتاده؛ جای ناب و سحرانگیزیه وسط کویر. نگران امنیت هم نباشید که قلعه یعنی معماری امنیت! غیر از صاحب‌خونه‌‌های قدیمی و دوست‌داشتنی به اسم روتیل جان عقرب خان! خانواده تاج زاده با پشتکار یکی از جوونهاشون،‌ احسان تاج زاد، خونه پدری رو مرمت و آماده مهمان‌پذیری کرده‌اند و کنار اون خانه نوسازی را به شکل اصیل و بومی ساخته‌اند. هنگام مرمت خونه، پرنده‌ای ماهی خوار به نام بوتیمار کوچک که در مسیر مهاجرت خود در اثر خستگی سقوط کرده بود مدتی مهمان این خانه شد و احسان از قنات براش ماهی می‌آورد. به همین دلیل اسم اونجا رو گذاشت خانه بوتیمار. شما می‌تونید با هماهنگی قبلی، برنامه‌های گشت در منطقه و یا مشارکت در کارهایی که دوست دارید رو در برنامه‌های کار در سفر، تجربه کنید. ما مایلیم دوره‌‌‌های آموزشی- تجربی-آبادگری را به نام گشت و کار و آموزآباد نیز در اینجا برگزارکنیم؛ به ویژه در زمینه‌های بومی؛ سفره ما از هنر کدبانوهای قهی و با غذاهای محلی رنگین می‌شه، اسپشیال (!) ما هم آبگوشت لاخُلی (تنوری) خاله طوبا و برا صبحانه کفی و نون‌توِ. بفرمایین ...  از سال 1383 پایگاه میراث فرهنگی روستای قهی نیز به پژوهش و مستند سازی در زمینه‌های گوناگون و مرمت و احیای روستا و خانه‌ها با مشارکت مردم پرداخته. اطراف قهی، از اصفهان تا نایین دیدنی فراوونه. که تعدادی از اونها رودر فهرست خوشه سار بومی؛ شرق اصفهان، می‌تونید ببینید. همچنین، قلعه قورتان، کویر ورزنه، کاروانسرای قلعه خرگوشی و باطلاق گاوخونی و کبوترخانه، گاوچاه، گاو گرد و آسیاب شتر و باغات و چشمه‌های کوهپایه نمونه‌هایی از این دیدنی‌هاست که هروقت اینها رو کامل دیدین، سراغ بقیه‌اش رو هم میتونید بگیرین! سپاس و بدرود